«Στην Ελλάδα νιώσαμε ασφαλείς» #OpenTheIslands

Ένας Αφγανός πρόσφυγας και η γυναίκα του μίλησαν στην Κάριτας Ελλάς για το ταξίδι τους στην Ελλάδα, τις δυσκολίες και τη ζωή που έζησαν μέχρι την πολυπόθητη απόκτηση ασύλου.

«Αποφασίσαμε να φύγουμε από το Αφγανιστάν γιατί ήταν πολύ δύσκολα εκεί. Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω τη γυναίκα και το παιδί μου μόνες εκεί. Μόλις πάτησα το πόδι μου στη Μυτιλήνη με κατέκλυσε μεγάλη χαρά. Η Ελλάδα είναι μια ασφαλής χώρα σε αντίθεση με το Αφγανιστάν, τη Συρία, το Ιράκ και την Τουρκία. Φτάσαμε στις 25 Οκτωβρίου του 2016. Μόλις εγκατασταθήκαμε στη Μόρια νιώσαμε τόσο άσχημα, ήταν ένα πεδίο πολέμου.

Τέσσερις μήνες μετά την άφιξή μας, μετακινηθήκαμε στο κέντρο προσωρινής διαμονής στο Καρά Τεπέ. Εκεί ήταν πολύ πιο ήσυχα, χωρίς συγκρούσεις και νιώθαμε πολύ καλύτερα. Ωστόσο δεν είχαμε ρεύμα και το φαγητό δεν ήταν καλά μαγειρεμένο ούτε υπήρχε ποικιλία στα γεύματα. Εκτός αυτού, δεν υπήρχε προσχολική αγωγή για την τριών ετών κόρη μου. Είχαμε επίσης πρόβλημα με τις τουαλέτες γιατί το ζεστό νερό για να κάνουμε μπάνιο ήταν λίγο και σποραδικό, και για να φτάσουμε στην τουαλέτα έπρεπε να βγούμε από το σπίτι και να περπατήσουμε.

Μετά από λίγο ξεκινήσαμε να συμμετέχουμε στις δραστηριότητες που παρέχονταν από το κέντρο. Για παράδειγμα, παρακολουθήσαμε με μεγάλη ευχαρίστηση τα μαθήματα Αγγλικών και Ελληνικών που προσέφερε η Κάριτας Ελλάς, καθώς και άλλες δραστηριότητες, όπως ράψιμο και πλέξιμο με βελονάκι στον «Χώρο Γυναικών” της Κάριτας Ελλάς. Είχαμε επίσης τη χαρά να παρακολουθήσουμε μαθήματα κιθάρας. Δυστυχώς τα μαθήματα προσφέρονταν μόνο μέσα στη βδομάδα και τα Σαββατοκύριακα στεναχωριόμασταν γιατί μας έλειπαν!

Αν είχαμε επιλέξει να μείνουμε σε ένα διαμέρισμα στη Μυτιλήνη αντί για τη δομή φιλοξενίας του Καρά Τεπέ, θα απολαμβάναμε τα προνόμια της κουζίνας και της τουαλέτας, ίσως όμως έτσι να έπρεπε να μοιραστούμε το χώρο με άλλη μία οικογένεια ή και δύο. Αυτό πιστεύω θα μας δυσκόλευε αρκετά.

Μας ήταν πολύ δύσκολο να περιμένουμε τόσο καιρό στο κέντρο προσωρινής φιλοξενίας μέχρι να βγει η απόφαση για την αίτηση ασύλου μας και είχαμε άγχος για όλο εκείνο το διάστημα. Ένα χρόνο μετά μάθαμε με μεγάλη χαρά ότι μας δέχτηκαν εδώ στην Ελλάδα. Είναι ένα υπέροχο συναίσθημα το να νιώθεις ότι ανήκεις σε μία νέα χώρα. Όταν φτάσαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα νιώσαμε ασφαλείς και μετά την απόκτηση ασύλου νιώσαμε διπλά ασφαλείς!

Πάντοτε σκεφτόμασταν να μετακομίσουμε στην Αθήνα. Εκεί μένουν ένας αδερφός και μια αδερφή και ξέρουμε ότι υπάρχουν εκεί πολλοί Αφγανοί οι οποίοι έχουν ανοίξει τις δικές τους μικρές επιχειρήσεις. Θέλουμε να βρούμε κι εμείς ένα σπίτι, δουλειές και να βάλουμε την κόρη μας στο σχολείο. Πάνω απ’ όλα θέλουμε να εξασφαλίσουμε μια καλή ζωή για την κόρη μας!

Η Ελλάδα είναι μια όμορφη χώρα αν και αυτόν τον καιρό αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες. Άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσφέρουν μεγαλύτερη στήριξη σε ανθρώπους όπως εμείς. Μέσα σε ένα χρόνο θα πρέπει να είμαστε ικανοί να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας, γι’ αυτό έχουμε ανάγκη να βρούμε άμεσα δουλειά. Αυτό μας ανησυχεί λίγο καθότι δεν μιλάμε ούτε Ελληνικά ούτε Αγγλικά με πολύ μεγάλη άνεση.

Πάνω απ’ όλα είμαι χαρούμενος γιατί αυτή η χώρα είναι ασφαλής για τη γυναίκα και το παιδί μου, και μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα ακόμα και χωρίς τη δική μου παρουσία.  Η ευχή μας για το μέλλον είναι η εξασφάλιση εργασίας, ένα όμορφο σπίτι και μια ακόμα πιο όμορφη ζωή για τη μικρή μας κόρη»!