Δράσεις
«Κουράστηκα να ικετεύω για μία κανονική ζωή»
«Κουράστηκα να ικετεύω για μία κανονική ζωή»
#OpenTheIslands

Μία 4μελής οικογένεια από το Ιράκ περιγράφει τους κινδύνους που τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, το ταξίδι ως την Ελλάδα και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης Βιάλ στη Χίο, όπου βρίσκονται παγιδευμένοι εδώ και σχεδόν 6 μήνες.

E.S. (γυναίκα, 36 ετών): Η οικογένειά μας αποτελείται σήμερα από 4 μέλη. Στο παρελθόν ήμασταν 5, αλλά η 12χρονη κόρη μας, σκοτώθηκε στο Ιράκ.

M.S. (άνδρας, 42 ετών): Μετά από αυτό το τραγικό συμβάν αποφασίσαμε να εγκαταλείψουμε το Ιράκ και να έρθουμε στην Ευρώπη για μια καλύτερη ζωή.

E.S.: Ήθελα επίσης να φύγω από το Ιράκ για να μπορέσω να σώσω την οικογένειά μου και τον εαυτό μου. Απειλήθηκα από τον στρατό τόσο για τη δουλειά μου όσο και για τις πεποιθήσεις μου. Κατάλαβα λοιπόν ότι δεν μπορούσα πλέον να ζήσω εκεί. Βρισκόμαστε στο νησί της Χίου ήδη 4 μήνες και 51 ημέρες. Δεν ξέρω για πόσο ακόμη πρέπει να περιμένουμε εδώ. Είμαι μπερδεμένη.

M.S.: Όταν φτάσαμε εδώ ήμουν πολύ χαρούμενος! Αισθανθήκαμε ανακουφισμένοι και ασφαλείς. Στην αρχή κοιμόμασταν στις σκηνές αλλά δεν μας ένοιαζε. Δεν μας ενοχλούσαν ούτε τα ποντίκια, ούτε οι σκορπιοί, ούτε οι κακές συνθήκες διαβίωσης. Περιμέναμε ότι θα μετακινηθούμε σύντομα…

E.S.: Αλλά η ευτυχία μας δεν κράτησε περισσότερο από 10 ημέρες. Διαπιστώσαμε ότι αυτή η κατάσταση δεν θα αλλάξει και έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί ήρθαμε εδώ. Είχα ακούσει ότι η Ευρώπη δεν είναι επικίνδυνη, ότι είναι πολιτισμένη, με ανθρώπους που έχουν καλούς τρόπους και επαγγελματισμό. Αλλά το μόνο πράγμα που βλέπω είναι εργαζόμενους από τις 9 το πρωί έως τις 5 το απόγευμα, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για τα δικαιώματά μας και απλά περιμένουν να τελειώσει το ωράριό τους.

Είμαι ψυχολόγος κι έχω εργαστεί για τη UNICEF βοηθώντας τους πρόσφυγες που φτάνουν στο Ιράκ σε επίπεδο κοινωνικής στήριξης. Ποτέ δεν έχω φερθεί σε πρόσφυγες με αυτόν τον τρόπο. Δεν καταλαβαίνω γιατί η οικογένειά μου εδώ αντιμετωπίζεται έτσι. Έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες σε υπηρεσίες όπως την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και την Υπηρεσία Ασύλου, δίνοντας συνεντεύξεις και εξηγώντας ξανά και ξανά την ιστορία μας. Κι όλα αυτά χωρίς αποτέλεσμα. Πήραμε τα χαρτιά μας αλλά είμαστε ακόμα εδώ. Δεν καταλαβαίνω γιατί. Έχω τόσες πολλές ερωτήσεις και απορίες κι όλοι μου λένε: «Δεν είναι δική μου ευθύνη». Κανείς δεν μου λέει την αλήθεια. Ο μόνος που νιώθω ότι νοιάζεται για την οικογένειά μου είναι ο Κάριτας Ελλάς και δύο άλλοι ψυχολόγοι από το ΚΕΕΛΠΝΟ. Δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για εμάς και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο.

M.S.: Έχουμε περάσει 3 μήνες στη σκηνή, μέσα στη βρωμιά, και ένα μήνα σε ένα κοντέινερ με άλλες οικογένειες. Έχω μετανιώσει που ήρθα εδώ. Λυπάμαι που βρίσκομαι στο Κέντρο Υποδοχής Βιάλ. Δεν θέλω άλλο να μείνουμε εδώ. Θέλω να τελειώσει αυτό. Οι άνθρωποι εδώ τσακώνονται συνέχεια μεταξύ τους, δεν υπάρχει καλό φαγητό, δεν υπάρχει καθαριότητα, τα χρήματα που λαμβάνουμε από τον ΟΗΕ δεν αρκούν για να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Η ζωή δεν είναι καλή εδώ. Προσπαθώ να κρατήσω τα μέλη της οικογένειάς μου ασφαλή και ενωμένα, αλλά είναι δύσκολο.

E.S.: Τα αγόρια μου δεν είναι ασφαλή. Νιώθω ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική για αυτά εδώ. Τα πιέζω να παρακολουθήσουν κάποια μαθήματα από εθελοντές στο κέντρο της πόλης, αλλά αυτό δεν αρκεί. Η εκπαίδευση δεν είναι αρκετή, το φαγητό δεν είναι καλό, οι συνθήκες υγιεινή είναι στο μηδέν. Προσπαθώ να πλύνω τα ρούχα και τα πιάτα μας, αλλά τα πάντα γύρω μας είναι βρώμικα και μυρίζουν τόσο άσχημα, έτσι και πάλι όλα είναι βρώμικα.

Το στρατόπεδο δεν είναι ασφαλές, τη νύχτα οι άνθρωποι παίρνουν ουσίες (αλκοόλ και ναρκωτικά) και οπλοφορούν. Είμαστε πραγματικά τρομοκρατημένοι. Αισθανόμαστε ότι οι καλοί άνθρωποι είναι παγιδευμένοι εδώ και οι κακοί πήραν το χαρτιά του και πήγαν στην ενδοχώρα. Ήμουν ειλικρινής και συνεργάσιμη από την πρώτη στιγμή με όλους, αλλά παραμένω εδώ. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους είπαν ψέματα αλλά φύγανε. Είμαι τόσο απογοητευμένη. Δεν ξέρω πώς να φανώ δυνατή και να διατηρήσω τις αξίες μου για την οικογένειά μου. Κουράστηκα να ικετεύω τους ανθρώπους να μου δώσουν τη δυνατότητα να διεκδικήσω μια κανονική ζωή και ένα σπίτι.

B.S. (αγόρι, 9 ετών): Αισθάνομαι πολύ άσχημα εδώ. Δεν μου αρέσει το Βιάλ, όλα είναι χάλια. Δεν υπάρχει καμία δραστηριότητα να κάνω. Τα παιδιά από το Αφγανιστάν και από τις αραβικές χώρες τσακώνονται μεταξύ τους συνέχεια. Δεν καταλαβαίνω γιατί. Ακόμα και παιδιά που μιλάμε την ίδια γλώσσα, μου λένε κακά πράγματα, για μένα, τον αδελφό μου και την οικογένειά μου. Μου επιτίθενται και με κοροϊδεύουν γιατί έχω πρόβλημα. Μου αρέσει να παίζω ποδόσφαιρο στο γήπεδο του στρατοπέδου. Με βοηθά να ξεχνώ και να χαμογελώ. Μου αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο.

E.S.: Μου έχει διαγνωστεί ένα μικρόβιο στο αίμα και χρειάζομαι κατάλληλες συνθήκες και φαρμακευτική αγωγή. Ο 9χρονος γιος μου, στο παρελθόν είχε αντιμετωπίσει νευρολογικά προβλήματα, αλλά είχαν ξεπεραστεί. Τώρα, εδώ, αντιμετωπίζει και πάλι το ίδιο πρόβλημα. Παρόλο που παίρνει τα φάρμακά του, η γενική κατάσταση δεν τον βοηθά, όπως οι κακές συνθήκες διαβίωσης, η ανύπαρκτη υγιεινή, ο «παράξενος» καιρός. Έχουμε τόσες πολλές αναφορές, για μένα και για το γιο μου, από το νοσοκομείο της Χίου, που λένε ότι πρέπει να μεταφερθούμε για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης στην ενδοχώρα, καλύτερα νοσοκομείο και άμεση μετακόμιση σε σπίτι, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

M.S.: Ζούσαμε πάντα με αξιοπρέπεια. Αλλά εδώ δεν είναι έτσι. Εδώ αισθανόμαστε ότι δεν είμαστε άνθρωποι. Ακόμα και ο οδηγός του λεωφορείου μάς προσβάλλει όλη την ώρα. Όλους τους πρόσφυγες. Δεν του αρέσουμε. Είμαι κι εγώ οδηγός σε μεγάλα οχήματα και μπορώ να πω ότι αυτός δεν έχει επαρκή ικανότητα οδήγησης. Κάποιες φορές βλέπει τους ανθρώπους να ζητούν να ανέβουν, αλλά ακόμα και αν το λεωφορείο είναι άδειο, δεν τους επιτρέπει να μπουν μέσα. Οι πρόσφυγες τον ικετεύουν, του προσφέρουν ακόμη και χρήματα, αλλά δεν τους θέλει.

E.S.: Παίρνουμε το λεωφορείο για να πάμε στην πόλη. Μου αρέσει η πόλη. Με βοηθά να νιώθω καλύτερα και να ξεχάσω. Οι άνθρωποι εκεί είναι ευγενικοί και μας φέρονται διαφορετικά. Αισθάνομαι ξανά ότι είμαι άνθρωπος. Καταλαβαίνω γιατί σε κάποιους ντόπιους δεν αρέσουν οι πρόσφυγες. Κι εμένα, δεν μου αρέσουν οι περισσότεροι. Τους βλέπω να κλέβουν από τις περιουσίες των κατοίκων γύρω από το στρατόπεδο, φρούτα και αντικείμενα. Είναι κλέφτες. Ακόμα και οι γυναίκες και τα παιδιά. Κλέβουν συνέχεια και τα πάντα όταν έχουν την ευκαιρία και κανείς δεν δίνει σημασία. Ακόμη και οι γιοι μου παραπονιούνται γι’ αυτούς. Προσπαθώ σκληρά να τους διδάξω το καλό και το κακό, και να τους μεταδώσω ισχυρές αξίες αλλά τώρα δεν είμαι σίγουρη πώς μπορώ να τους προστατεύσω από αυτές τις συμπεριφορές, τις βωμολοχίες και την άσχημη γλώσσα. Όλοι έχουμε γίνει πιο ευάλωτοι εδώ.
Θέλω να παλεύω κάθε μέρα για το καλύτερο. Δεν χάνω την ελπίδα μου, θέλω να επενδύσω στον εαυτό μου και στην οικογένειά μου, να βρω ένα σπίτι και να εγκατασταθώ. Θέλω να ξεκινήσω και πάλι τη ζωή μου. Θέλω να βοηθήσω τους πρόσφυγες και να εργαστώ ξανά ως ψυχολόγος.

«I am tired to beg people to give me normal life and house»

#OpenTheIslands

A 4-member family from Iraq describes the dangers that forced them to leave their country, the trip to Greece and the miserable living conditions at the Vial Reception and Identification Center in Chios, where they have been trapped for nearly six months.

E.S. (woman, 36 y.o.): My family is currently consisted by 4 members. In the past we were 5 but my 12 y.o. daughter was killed in Iraq.

M.S. (man, 42 y.o.): After this defining event we decided to leave Iraq and come to Europe for a better life.

E.S.: I also wanted to leave Iraq in order to be able to save my family and myself. I was threatened for my job and my beliefs from the military. I understood then that I could no longer live there. We have been in the Island of Chios for 4 months and 51 days. I don’t know how much we need to wait. I am confused.

M.S.: When we first arrived here I was very happy! We felt relieved and safe. In the first time we were sleeping in the tents but we did not mind. Even for the mice, the scorpions, the bad conditions. We were expecting that we will move soon…

E.S.: But our happiness did not last longer than 10 days. We understood that this situation would not change so I started to wonder why I even came here. I have heard that Europe is no dangerous, is civilized, people with good manners and professionalism. But the only thing I see is workers from 9-5 that do not care for our rights and just want to finish with their job.

I am a psychologist, and I have been working with UNICEF helping refugees arriving in Iraq as a social support focal point. I have never treated anyone like this. I do not understand why my family here is treated like this. We have spent so many hours in the services like UN, GAS (Greek Asylum Service), doing interviews and explaining again and again my story. No results. I took my papers but I am still here. We are still here. I do not know why. I have so many questions and all the people say to me: “This is not my responsibility”. Nobody answers to me with the truth. The only one that I feel that cares for my family is Caritas Hellas and 2 other psychologists from KEELPNO (Disease Control & Prevention Center). They show big interest for us and they try to do the best.

M.S.: We have spent 3 months in the tent, in the dirt and 1 month in a container with other families. I regret to come here. I regret to be in Vial. I do not want to be here. I want this to end. People are always fighting, there is no good food, no clean place for us, the money that we take from UN are not enough to cover our needs. This is not a good life. I try to keep my family members safe and together but it is hard.

E.S.: My boys are not safe. I feel there is no feature for them here, I push them to attend some classes from volunteers in the city center but it is not enough. The education is not enough, the food is no good, the hygiene is zero. I try to clean our clothes and dishes but everything around us is dirty and smell so bad, so again everything is dirty.

The camp is not safe, in the night people take substances (alcohol and drugs) and they have weapons. We are really afraid. We feel that the good people were trapped and the bad people took their papers and go to the mainland. I was sincere from the first moment with everyone but I am still here. The most of the people lie but they go. I am so disappointed. I don’t know how to be strong and keep my values for my family some times. I am tired to beg people to give me normal life and house.

B.S. (boy, 9 y.o.): I feel bad to be here. I don’t like VIAL, everything is bad. I don’t have any activities to do. Kids from Afghanistan and from Arabic countries are always fighting. I don’t understand why. Even kids that we speak the same language tell me bad things for me, my brother and my family. They are bulling me because I have problem. I just like to play football in the court in the camp. It helps me forget and smile. I like football.

E.S.: I have a diagnosed blood microbe and I need proper conditions and medication. My son Β. in the past had face neurological problems but it was ok. Now, here, again he has this problem. Even though he is taking his medication the general situation does not help a lot, bad conditions, no hygiene, weird weather. We have so many reports, for me and my son, from the hospital of Chios that say to go to a better place in the mainland, better hospital and be transferred immediately in house but with no results.

M.S.: We always had dignity. But here is not like that. We feel less than a normal person. Even the driver of the bus he insults us all the time. All the refugees. He does not like us. I am a driver for big cars and I can tell that he does not even have good driving skills. Some times he see the people asking for a lift, and even that the bus is empty he do not allow them to go inside. The people beg him, they even give him money but he do not want them.

E.S.: We take the bus to go to the city. I like the city. It helps me feel better and forget. The people there are kind and look at us as even, I feel like a human again. I understand why some local people do not like refugees. I also don’t like the most of the refugees. I see them steal from the properties of the people around the camp, fruits and stuff. They are thieves. Even the women and the kids. They steal everything when they have the opportunity and no one look at them. Even my sons are complaining for them. I have tried hard to teach them the good and the bad and give them strong values but now I am not sure how I can protect them from these attitudes and the bad words and language. We have all become vulnerable here.

I want to try everyday for the best. I do not lose my hope, I want to invest in myself and my family, find a house and settle down. I want to start my life again. I want to help the refugees and work as psychologist again.

 

Διαβάστε ακόμη...