Δράσεις
«Στην Ελλάδα νιώσαμε ασφαλείς» #OpenTheIslands
«Στην Ελλάδα νιώσαμε ασφαλείς» #OpenTheIslands
J. 54 ετών και F. 45: Θέλουμε να εξασφαλίσουμε μια καλή ζωή για την κόρη μας

Ένας Αφγανός πρόσφυγας και η γυναίκα του μίλησαν στην Κάριτας Ελλάς για το ταξίδι τους στην Ελλάδα, τις δυσκολίες και τη ζωή που έζησαν μέχρι την πολυπόθητη απόκτηση ασύλου.

«Αποφασίσαμε να φύγουμε από το Αφγανιστάν γιατί ήταν πολύ δύσκολα εκεί. Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω τη γυναίκα και το παιδί μου μόνες εκεί. Μόλις πάτησα το πόδι μου στη Μυτιλήνη με κατέκλυσε μεγάλη χαρά. Η Ελλάδα είναι μια ασφαλής χώρα σε αντίθεση με το Αφγανιστάν, τη Συρία, το Ιράκ και την Τουρκία. Φτάσαμε στις 25 Οκτωβρίου του 2016. Μόλις εγκατασταθήκαμε στη Μόρια νιώσαμε τόσο άσχημα, ήταν ένα πεδίο πολέμου.

Τέσσερις μήνες μετά την άφιξή μας, μετακινηθήκαμε στο κέντρο προσωρινής διαμονής στο Καρά Τεπέ. Εκεί ήταν πολύ πιο ήσυχα, χωρίς συγκρούσεις και νιώθαμε πολύ καλύτερα. Ωστόσο δεν είχαμε ρεύμα και το φαγητό δεν ήταν καλά μαγειρεμένο ούτε υπήρχε ποικιλία στα γεύματα. Εκτός αυτού, δεν υπήρχε προσχολική αγωγή για την τριών ετών κόρη μου. Είχαμε επίσης πρόβλημα με τις τουαλέτες γιατί το ζεστό νερό για να κάνουμε μπάνιο ήταν λίγο και σποραδικό, και για να φτάσουμε στην τουαλέτα έπρεπε να βγούμε από το σπίτι και να περπατήσουμε.

Μετά από λίγο ξεκινήσαμε να συμμετέχουμε στις δραστηριότητες που παρέχονταν από το κέντρο. Για παράδειγμα, παρακολουθήσαμε με μεγάλη ευχαρίστηση τα μαθήματα Αγγλικών και Ελληνικών που προσέφερε η Κάριτας Ελλάς, καθώς και άλλες δραστηριότητες, όπως ράψιμο και πλέξιμο με βελονάκι στον «Χώρο Γυναικών» της Κάριτας Ελλάς. Είχαμε επίσης τη χαρά να παρακολουθήσουμε μαθήματα κιθάρας. Δυστυχώς τα μαθήματα προσφέρονταν μόνο μέσα στη βδομάδα και τα Σαββατοκύριακα στεναχωριόμασταν γιατί μας έλειπαν!

Αν είχαμε επιλέξει να μείνουμε σε ένα διαμέρισμα στη Μυτιλήνη αντί για τη δομή φιλοξενίας του Καρά Τεπέ, θα απολαμβάναμε τα προνόμια της κουζίνας και της τουαλέτας, ίσως όμως έτσι να έπρεπε να μοιραστούμε το χώρο με άλλη μία οικογένεια ή και δύο. Αυτό πιστεύω θα μας δυσκόλευε αρκετά.

Μας ήταν πολύ δύσκολο να περιμένουμε τόσο καιρό στο κέντρο προσωρινής φιλοξενίας μέχρι να βγει η απόφαση για την αίτηση ασύλου μας και είχαμε άγχος για όλο εκείνο το διάστημα. Ένα χρόνο μετά μάθαμε με μεγάλη χαρά ότι μας δέχτηκαν εδώ στην Ελλάδα. Είναι ένα υπέροχο συναίσθημα το να νιώθεις ότι ανήκεις σε μία νέα χώρα. Όταν φτάσαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα νιώσαμε ασφαλείς και μετά την απόκτηση ασύλου νιώσαμε διπλά ασφαλείς!

Πάντοτε σκεφτόμασταν να μετακομίσουμε στην Αθήνα. Εκεί μένουν ένας αδερφός και μια αδερφή και ξέρουμε ότι υπάρχουν εκεί πολλοί Αφγανοί οι οποίοι έχουν ανοίξει τις δικές τους μικρές επιχειρήσεις. Θέλουμε να βρούμε κι εμείς ένα σπίτι, δουλειές και να βάλουμε την κόρη μας στο σχολείο. Πάνω απ’ όλα θέλουμε να εξασφαλίσουμε μια καλή ζωή για την κόρη μας!

Η Ελλάδα είναι μια όμορφη χώρα αν και αυτόν τον καιρό αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες. Άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσφέρουν μεγαλύτερη στήριξη σε ανθρώπους όπως εμείς. Μέσα σε ένα χρόνο θα πρέπει να είμαστε ικανοί να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας, γι’ αυτό έχουμε ανάγκη να βρούμε άμεσα δουλειά. Αυτό μας ανησυχεί λίγο καθότι δεν μιλάμε ούτε Ελληνικά ούτε Αγγλικά με πολύ μεγάλη άνεση.

Πάνω απ’ όλα είμαι χαρούμενος γιατί αυτή η χώρα είναι ασφαλής για τη γυναίκα και το παιδί μου, και μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα ακόμα και χωρίς τη δική μου παρουσία.  Η ευχή μας για το μέλλον είναι η εξασφάλιση εργασίας, ένα όμορφο σπίτι και μια ακόμα πιο όμορφη ζωή για τη μικρή μας κόρη»!

 

«We finally felt safe in Greece»

An Afghan refugee, J., 54, and his wife, F, 45, tell us about their journey to Greece, the difficulties and the life they lived in, until the much-needed asylum.

«We decided to leave Afghanistan because life was difficult there.  I couldn’t leave my wife and child to walk around by themselves.  I felt happy when we first set foot on the island of Lesvos. Greece is a safe country while other countries like Afghanistan, Syrian, Iraq and Turkey are not. We arrived on October 25, 2016. Once in Moria we felt awful because there was so much fighting in Moria.

Four months after arriving we moved over to the Kara Tepe camp. We felt better because there wasn’t any fighting in the camp. However there was not electricity and the food was not varied or well cooked. Furthermore there was no pre-school for my 3 year old daughter. The toilet facilities were also bothersome because hot water for a shower is sporadic and the toilet is a walk away from the home.

After a while we began to participate in the activities offered in the camp. For example, we happily attended English and Greek classes offered by Caritas Hellas as well as their activities like knitting and crocheting in Caritas Hellas’ Women Safe Space. We also enjoyed the guitar lessons. Every weekend we felt depressed because the classes were offered by Caritas only during the week!

If we had stayed in a flat in Mytilene instead of the camp, we would have enjoyed the kitchen and the toilet but maybe we would have had to share the space with another family or two! That would have been quite difficult for us.

It was difficult for us to wait for such a long time for the decision  to our asylum application and to live in a refugee camp.  We felt nervous during this period. But we were very happy to learn after 1 year that we had been accepted here in Greece. It was a wonderful feeling to have a new country: we finally felt safe when we first arrived and upon being granted asylum, we felt doubly safe!

We have always had in mind to move on to Athens. A brother and a sister live there and we know that there are many Afghans there who have opened small businesses. So we want to find jobs and a house and for our daughter to go to school. Above all we want a good life for our daughter!

Greece is a good country but it is going through economic difficulties. Other European countries give more support to people like us. In one year we must support ourselves and so we really need jobs. This makes us worried because we are not fluent in Greek or English.

Above all, I am happy that this country is safe for our family and that my wife and child can move around freely without my presence. Our wish for the future is that we will find employment, a nice house to live in and a good future for our young daughter»!

Διαβάστε ακόμη...