Η ομάδα «Νέοι Κάριτας in action» ταξιδεύει στο Reggio Calabria

by caritas-hellas Μάιος 17, 2017 15:29
Στο Ρήγιο της Καλαβρίας στη Νότια Ιταλία ταξίδεψε η ομάδα «Νέοι Κάριτας in action» στο πλαίσιο της αδελφοποίησης της Κάριτας Ελλάς με ην Caritas Reggio Calabria, στον τομέα του Εθελοντισμού.
 
Η ομάδα «Νέοι Κάριτας in action» είναι μια πρόσφατη πρωτοβουλία νέων ανθρώπων, που στόχο της έχει την εμψύχωση στην εθελοντική δράση, και βασίζεται στην ευαγγελική διδασκαλία της δικαιοσύνης, της ειρήνης και της αγάπης προς τον συνάνθρωπο.
 
Η ελληνική αποστολή έζησε από κοντά για έξι ημέρες τις δράσεις της Caritas Reggio Calabria, ξεναγήθηκε στις εγκαταστάσεις της, γνώρισε το πολύπλευρο έργο της και αντάλλαξε με τους Ιταλούς εθελοντές απόψεις, πρακτικές, εμπειρίες, γνώσεις...
 
Η Ιωάννα Βιδάλη, εθελόντρια στην Κάριτας Ελλάς, περιγράφει τα συναισθήματά της λίγες ημέρες μετά την επιστροφή από τη Νότιο Ιταλία. Μαρτυρίες όπως αυτή της Ιωάννας, μας κάνει να οραματιζόμαστε τη διάδοση της εθελοντικής δράσης προς όφελος του ανθρώπου, να οραματιζόμαστε το εθελοντικό «αυξάνεστε και πληθύνεστε και κυριεύσατε τη γη».
 
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την επιστροφή της ομάδας «Νέοι Κάριτας in Action» από το Ρήγιο της Καλαβρίας, κι όμως στο μυαλό όλων ήδη φαντάζει κομμάτι της μικρής ιστορίας αυτής της παρέας, που δειλά δειλά ξεκίνησε την εκπαίδευσή της στον εθελοντισμό τον Ιανουάριο του 2016. Πάει κιόλας ένας χρόνος και κάτι ακόμα, από το πρώτο βήμα. Το ένα βήμα έγινε δύο, τα δύο τέσσερα και τώρα τα βήματα έχουν πολλαπλασιαστεί κι άλλο... και τα πόδια «έβγαλαν» ξαφνικά φτερά και αποδήμησαν για το Νότο. Το Νότο της Ιταλίας!
 
Ποιος θα τους το έλεγε πως εκεί στο Νότο, όχι μόνο θα έβρισκαν την «τροφή» που αναζητούσαν, για προβληματισμό, κινητοποίηση και δράση, αλλά θα είχαν την τύχη να προσγειωθούν σε μια μεγάλη γερή φωλιά, τη φωλιά των φίλων τους από την Caritas Reggio Calabria. Είναι πράγματι περίεργο και τόσο υπέροχο συνάμα, πώς τόσοι άγνωστοι άνθρωποι μεταξύ τους έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν από την πρώτη κιόλας στιγμή μια τόσο ζεστή αγκαλιά, μια αγνή κι αληθινή φιλία, που δε γνωρίζει σύνορα, ηλικία, γλωσσικές διαφορές.
 
Και κάπως έτσι, με τη συντροφιά των Ιταλών φίλων μας, ξεκίνησε η πορεία μας στο όμορφο Ρήγιο. Και τα είχε όλα! Πρωτίστως γνωριμία με το αξιόλογο έργο και τις εγκαταστάσεις της αδελφής μας Κάριτας. Η ανταλλαγή εμπειριών, ιδεών κι απόψεων πάνω στη δράση τής εκεί τοπικής Κάριτας, μας βοήθησε να ανακαλύψουμε δικές μας αδυναμίες, να φέρουμε στην επιφάνεια τον ενθουσιασμό που κρύβεται μέσα μας, να οραματιστούμε μελλοντικά σχέδια και να κατανοήσουμε τη δύναμη που έχει κάθε ομάδα, παρά το μέγεθός της, να φέρει σε πέρας αποστολές που μπορούν να προσφέρουν υλικά αγαθά, αλλά κυρίως χαμόγελα, που είναι και τα πιο ουσιώδη, αφού κοστίζουν λιγότερο από το ηλεκτρικό ρεύμα... κι όμως φωτίζουν πολύ περισσότερο τον κόσμο!
 
Ωστόσο, δεν έλειψε το τουριστικό κομμάτι, αφού ανακαλύψαμε την ιστορία, από αρχαιοτάτους μέχρι σύγχρονους καιρούς, γευτήκαμε όλα τα νόστιμα εδέσματα της περιοχής, χορέψαμε ταραντέλα και προσπαθήσαμε να απομνημονεύσουμε λέξεις από τη γραικανική διάλεκτο των Ελληνόφωνων χωριών. Αυτά βέβαια δε θα είχαν συμβεί, αν δεν συνοδευόμασταν από τους πλέον έμπειρους ξεναγούς Alfonso, don Nino Russo και don Nino Pangallo. Κι ενώ στο μυαλό γίνεται αυτή η αναδρομή στα όσα ζήσαμε αυτές τις ξεχωριστές έξι ημέρες της αποδήμησής μας, ανακαλούνται μνήμες, μυρωδιές, γεύσεις, μα πάνω από όλα πρόσωπα, στα οποία δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό να αποδοθεί η ευγνωμοσύνη που νιώθει κανείς από εμάς. Ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία του ταξιδιού, της αναζήτησης, της ανακάλυψης, για την ευκαιρία της συνάντησης, της μαρτυρίας, για την ευκαιρία της προσφοράς, της ανταλλαγής, της ενδυνάμωσης του αισθήματος της αγάπης!
 
Κλείνοντας αυτή τη σκέψη, θα ήθελα να μοιραστώ κάτι. Γράφοντας την τελευταία παράγραφο, σήκωσα για λίγο τα μάτια από την οθόνη του υπολογιστή και το βλέμμα μου έπεσε πάνω στον καθρέφτη που υπάρχει στον τοίχο, απέναντι! Νομίζω δεν είδα τα μάτια μου να λάμπουν ποτέ περισσότερο! Μπορεί η φωνή μου να μην είναι αρκετά δυνατή ώστε να φτάσει ως το Ρήγιο και να κάνει το «ευχαριστώ» να ακουστεί. Μπορεί μάλιστα να μην ακουστεί ούτε στο διπλανό δωμάτιο, αφού τρέμει από συγκίνηση. Τα μάτια μου όμως θα ήταν απολύτως ικανά να μεταφέρουν όλα μου τα συναισθήματα και την περηφάνεια, που είμαι μέλος αυτής της ομάδας, αυτής της ξεχωριστής οικογένειας! Αν μπορώ να ευχηθώ κάτι, αυτό είναι το εξής: είθε τα μάτια τα δικά μου και τα δικά σου και τα δικά ΜΑΣ να λάμπουν πάντοτε από αυτού του είδους τη μικρή ευτυχία, για να είμαστε σε θέση να μοιραζόμαστε αυτά που είναι δύσκολο να ειπωθούν, μέσα από τα βλέμματα!