Αναγνώσματα της Δευτέρας 7 Αυγούστου

by caritas-hellas Αύγουστος 07, 2017 11:44

ΔΕΥΤΕΡΑ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Δευτέρα της 18ης εβδομ. της κοινής περιόδου του έτους

Βιβλίο των Αριθμών 11,4-15. 

Ανάμεσά τους βρίσκονταν και διάφοροι ξένοι, που εκλιπαρούσαν για κρέας· αλλά ακόμα και οι ίδιοι οι Ισραηλίτες άρχισαν να γκρινιάζουν και να λένε: «Ποιος θα μας δώσει να φάμε κρέας;
Θυμόμαστε τα ψάρια που τρώγαμε στην Αίγυπτο χωρίς να τα πληρώνουμε, τα αγγούρια, τα πεπόνια, τα πράσα, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα.
Τώρα όμως έχουμε εξαντληθεί. Δεν υπάρχει τίποτε να φάμε, εκτός από τούτο 'δω το μάννα». 
Το μάννα ήταν σαν σπόρος κορίαννου. και το χρώμα του έμοιαζε με του βδέλλιου.
Ο λαός διασκορπιζόταν και το μάζευε, το άλεθε στις μυλόπετρες ή το κοπάνιζε στο γουδί, και το έβραζε στη χύτρα ή το έκανε πίτες· η γεύση του ήταν σαν της τηγανίτας.
Τη νύχτα, όταν έπεφτε η δροσιά στο στρατόπεδο, έπεφτε μαζί και το μάννα. 
Ο Μωυσής άκουσε το λαό που γκρίνιαζαν καθώς στέκονταν κατά ομάδες μπροστά στις σκηνές τους, και λυπήθηκε γιατί ο Θεός είχε θυμώσει πολύ μαζί τους.
Είπε, λοιπόν, ο Μωυσής στον Κύριο: «Γιατί με ταλαιπωρείς, εμένα τον δούλο σου; Τόσο δυσαρεστημένος είσαι μαζί μου, και μου φόρτωσες το βάρος όλου αυτού του λαού; Γιατί;
Ούτε τον είχα εγώ στην κοιλιά μου ούτε εγώ τον γέννησα, για να μου λες να τον πάρω στην αγκαλιά μου, όπως παίρνει η παραμάνα το βρέφος, σ' όλο το δρόμο ως τη χώρα, που ορκίστηκες να τη δώσεις στους προγόνους τους!
Πού να βρω εγώ κρέας, να δώσω σ' όλον ετούτο το λαό; Όλο μου γκρινιάζουν και μου λένε να τους δώσω να φάνε κρέας.
Δεν μπορώ εγώ μόνος μου να βαστάξω όλον αυτό το λαό· είναι μεγάλο βάρος για μένα.
Αν είναι να με μεταχειρίζεσαι έτσι, κάνε μου τη χάρη και εξόντωσέ με τώρα αμέσως, για να μη βλέπω πια τη δυστυχία μου». 

Ψαλμός 81(80),12-13.14-15.16-17. 
Και δεν άκουσε ο λαός μου τη φωνή μου, * 
κι ο Ισραήλ δεν με πρόσεξε. 
Και τους άφησα στη σκληροκαρδία τους, * 
να πορευτούν σύμφωνα με τα σχέδιά τους. 

Αν μ’ άκουγε ο λαός μου, * 
αν πορευόταν ο Ισραήλ στους δρόμους μου!
Αμέσως θα ταπείνωνα τους εχθρούς του, * 
το χέρι μου θα επέβαλα σε όσους τον συνθλίβουν,

Τότε οι ενάντιοι στον Κύριο θα σέρνονταν μπροστά του δουλικά· αυτή θα 'τανε στον αιώνα η τύχη τους. 
θα τους έτρεφα με το καλύτερο σιτάρι, * 
και θα τους χόρταινα με το γλυκύτερο μέλι».

Κατά Ματθαίο Αγιο Ευαγγέλιο 14,22-36. 
Αμέσως ύστερα ο Ιησούς υποχρέωσε τους μαθητές του να μπουν στο καΐκι και να πάνε να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη, ωσότου αυτός διαλύσει τα πλήθη.
Αφού διέλυσε τους διέλυσε, ανέβηκε μόνος του στο βουνό να προσευχηθεί. Όταν βράδιασε ήταν μόνος του εκεί.
Στο μεταξύ το καΐκι βρισκόταν κιόλας στη μέση της λίμνης και το παίδευαν τα κύματα, γιατί ήταν αντίθετος ο άνεμος.
Κατά τα ξημερώματα, ήρθε ο Ιησούς κοντά τους περπατώντας πάνω στη λίμνη.
Οι μαθητές, όταν τον είδαν να περπατάει πάνω στη λίμνη, τρόμαξαν· έλεγαν πως είναι φάντασμα κι έβαλαν τις φωνές από το φόβο τους.
Αμέσως όμως ο Ιησούς τους μίλησε και τους είπε: «Θάρρος! Εγώ είμαι· μη φοβάστε».
Ο Πέτρος του αποκρίθηκε: «Κύριε, αν είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έρθω κοντά σου περπατώντας στα νερά».
Κι εκείνος του είπε: «Έλα». Κατέβηκε τότε από το πλοίο ο Πέτρος κι άρχισε να περπατάει πάνω στα νερά για να πάει στον Ιησού.
Βλέποντας όμως τον ισχυρό άνεμο φοβήθηκε, κι άρχισε να καταποντίζεται· έβαλε τότε τις φωνές: «Κύριε, σώσε με!»
Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί σε κυρίεψε η αμφιβολία;»
Και μόλις ανέβηκαν στο καΐκι κόπασε ο άνεμος.
Τότε όσοι ήταν στο καΐκι ήρθαν και τον προσκύνησαν λέγοντας: «Αληθινά, είσαι ο Υιός του Θεού!» 
Αφού διασχίσανε τη λίμνη, ήρθαν στην περιοχή της Γεννησαρέτ.
Όταν αντιλήφθηκαν την παρουσία του Ιησού οι κάτοικοι εκείνης της περιοχής ειδοποίησαν όλα τα περίχωρα και του έφεραν όλους τους αρρώστους.
Και τον παρακαλούσαν ν' αγγίξουν μόνο την άκρη από το ρούχο του. Κι όσοι την άγγιζαν γιατρεύονταν. 

 

Σχόλιο της ημέρας

Αγίου Ιωάννη Παύλου 2ου (1920-2005), Πάπα 
από την Εγκύκλιο «Εκκλησία της Ευχαριστίας» («Ecclesia de Eucharistia»)

«Πήρε τους άρτους…, είπε την ευλογία, τους τεμάχισε και τους έδωσε στους μαθητές»

    Η Εκκλησία γεννιέται από το Πασχαλινό μυστήριο. Είναι ακριβώς γι αυτό που η Ευχαριστία μυστήριο κατεξοχήν πασχαλινό μυστήριο, έχει τη θέση στο κέντρο της ζωής της Εκκλησίας. Το βλέπουμε από τις πρώτες εικόνες της Εκκλησίας που μας δίνουν οι Πράξεις των Αποστόλων: «Ήταν πιστοί ακούγοντας τη διδασκαλία των Αποστόλων, να ζουν την αδελφική κοινωνία, τεμαχίζοντας τον άρτο και συμμετέχοντας στις προσευχές» (Πρξ. 2,42). Η Ευχαριστία αναφέρεται ως «τεμαχισμός του άρτου». Δυο χιλιάδες χρόνια αργότερα, συνεχίζουμε να πραγματοποιούμε αυτή την πρωταρχική εικόνα της Εκκλησίας. Και ενώ το κάνουμε κατά την τέλεση της Ευχαριστίας, τα μάτια της ψυχής στρέφονται προς το πασχαλινό τριήμερο, σε ό, τι συνέβη το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης και στη συνέχεια… η Αγωνία της Γεθσημανής υπήρξε η εισαγωγή της αγωνίας πάνω στο σταυρό τη Μεγάλη Παρασκευή, την ώρα της λύτρωσης του κόσμου… ώρα της δόξας. Κάθε ιερέας που τελεί τη λειτουργία αναφέρεται, μαζί με τη χριστιανική κοινότητα που συμμετέχει, σ’ εκείνο τον τόπο και εκείνη την ώρα… 

    «Μυστήριον πίστεως!». Όταν ο ιερέας απαγγέλλει ή ψέλνει αυτά τα λόγια, οι πιστοί προσφωνούν: «Το θάνατό σου, Κύριε, αναγγέλλουμε και την αγία σου ανάστασή ομολογούμε, έως ότου έλθεις». Με αυτά τα λόγια ή άλλα παρόμοια, η Εκκλησία αναφέρεται στο Μυστήριο του Πάθους του Χριστού, και αναγγέλλει το δικό της Μυστήριο: την Εκκλησία της Ευχαριστίας – η Εκκλησία ζει από την Ευχαριστία. Αν είναι με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, την Πεντηκοστή, που η Εκκλησία γεννιέται και αρχίζει την πορεία της πάνω στους δρόμους του κόσμου, είναι βέβαιο ότι η ίδρυση της Ευχαριστίας στο Μυστικό Δείπνο είναι η αποφασιστική στιγμή της ίδρυσής της. Το θεμέλιο και η πηγή της, βρίσκονται σε ολόκληρο το πασχαλινό τριήμερο, το οποίο είναι το περιεχόμενο, η σύνοψη για πάντα στη δωρεά της ευχαριστίας. Σ’ αυτή τη δωρεά, ο Ιησούς Χριστός εμπιστευόταν στην Εκκλησία την αέναη ενεργοποίηση του πασχαλινού Μυστηρίου.

 

 

Date: 
Δευτέρα, Αύγουστος 7, 2017 - 11:45 to 23:45