Αναγνώσματα της Παρασκευής και του Σαββατοκύριακου

by caritas-hellas Ιούλιος 21, 2017 17:37

Παρασκευή της 15ης εβδομ. της κοινής περιόδου του έτους

 

Βιβλίο της Εξόδου 11,10.12,1-14. 

Ο Μωυσής κι ο Ααρών είχαν ήδη επιτελέσει όλα αυτά τα τρομερά έργα μπροστά στο Φαραώ. Ο Κύριος όμως έκανε τόσο άκαμπτη τη διάθεση του βασιλιά, ώστε δεν ήθελε ν' αφήσει τους Ισραηλίτες να φύγουν από τη χώρα του. 
Τότε ο Κύριος είπε στο Μωυσή και στον Ααρών, στην Αίγυπτο:
«Ο μήνας αυτός θα είναι για σας η αρχή του έτους. Θα είναι ο πρώτος μήνας του χρόνου.
Να πείτε στην ισραηλιτική κοινότητα: Τη δέκατη μέρα αυτού του μήνα, καθένας να πάρει από ένα αρνί ή κατσίκι για την οικογένειά του.
Αν η οικογένειά του είναι μικρή για να το φάει ολόκληρο, ας συνεννοηθεί με τον πιο κοντινό του γείτονα, και ανάλογα με τον αριθμό των μελών της οικογένειας, ας υπολογίσουν πόσο μπορεί να φάει ο καθένας ώστε να διαλέξουν το κατάλληλο αρνί ή κατσίκι.
Το αρνί ή το κατσίκι που θα διαλέξετε πρέπει να είναι αρτιμελές, αρσενικό, ενός έτους. 
»Θα το κρατήσετε ζωντανό ως τη δέκατη τέταρτη μέρα του μήνα, και το βράδυ θα το σφάξετε. Έτσι θα κάνει όλη η ισραηλιτική κοινότητα.
Μετά θα πάρετε λίγο από το αίμα του και θα αλείψετε τις δύο παραστάδες και το ανώφλι της πόρτας σε κάθε σπίτι όπου θα φάτε το αρνί ή το κατσίκι.
Θα το ψήσετε στη φωτιά και θα το φάτε την ίδια εκείνη νύχτα, μαζί με άζυμο ψωμί και χόρτα πικρά.
Δε θα φάτε απ' αυτό καθόλου ωμό ή βραστό κρέας, αλλά θα το ψήσετε ολόκληρο μαζί με το κεφάλι, τα πόδια και τα εντόσθια.
Δε θ' αφήσετε να περισσέψει τίποτα ως το πρωί. Αν τυχόν έχει μείνει κάτι το πρωί, θα το κάψετε στη φωτιά.
Και να τώρα με ποιον τρόπο θα το φάτε: Θα είστε ζωσμένοι τη ζώνη σας, με τα σανδάλια στα πόδια και με το ραβδί στο χέρι. Θα το φάτε γρήγορα. Αυτή θα είναι η γιορτή του Πάσχα, για να τιμήσετε εμένα, τον Κύριο. 
»Κι εγώ τη νύχτα εκείνη θα περάσω μέσα από την Αίγυπτο και θα θανατώσω κάθε πρωτότοκο στη χώρα: τα πρωτότοκα των ανθρώπων και τα πρωτογέννητα των ζώων. Εγώ ο Κύριος θα εκτελέσω την απόφασή μου ενάντια σ' όλους τους θεούς της Αιγύπτου.
Αλλά στα σπίτια που θα βρίσκεστε εσείς, το αίμα θα είναι το σημάδι που θα σας προστατέψει. Θα το δω και θα σας προσπεράσω. Έτσι θα γλιτώσετε από το χτύπημα του θανάτου, όταν θα τιμωρώ την Αίγυπτο.
Την ημέρα αυτή πρέπει να τη θυμάστε. Θα τη γιορτάζετε επίσημα για να τιμάτε εμένα, τον Κύριο. Αυτό θα είναι για σας νόμος αιώνιος σ' όλες τις γενιές σας. 

Ψαλμός 116(115),12-13.15-16bc.17-18. 
Τι ν’ ανταποδώσω στον Κύριο,* 
για όλες τις ευεργεσίες του σ’ εμένα;
Θα λάβω το ποτήριο της σωτηρίας* 
και θα επικαλεστώ τ’ όνομα του Κυρίου.

Πολύτιμος ενώπιον του Κυρίου* 
ο θάνατος των αγίων του.
Κύριε, δούλος σου είμαι,*
Έσπασες τα δεσμά μου: †

θυσία ευχαριστήρια θα σου προσφέρω, * 
και θα επικαλεστώ τ’ όνομα του Κυρίου. 
Θα εκπληρώσω ό,τι έταξα στον Κύριο* 
μπροστά σε όλο τον λαό του,

Κατά Ματθαίο Αγιο Ευαγγέλιο 12,1-8. 
Εκείνο τον καιρό ο Ιησούς περνούσε ένα Σάββατο μέσα από σπαρμένα χωράφια. Οι μαθητές του πείνασαν κι άρχισαν να τρίβουν τα στάχυα και να τρώνε τους σπόρους.
Όταν το είδαν οι Φαρισαίοι, του είπαν: «Κοίτα, οι μαθητές σου κάνουν κάτι που δεν επιτρέπεται από το νόμο να γίνεται το Σάββατο».
Αυτός τους αποκρίθηκε: «Δε διαβάσατε στη Γραφή τι έκανε ο Δαβίδ όταν πείνασε αυτός κι οι σύντροφοί του;
Πως μπήκε στο ναό του Θεού, κι έφαγε τους άρτους της προθέσεως, που δεν επιτρεπόταν από το νόμο να τους φάει ούτε αυτός ούτε οι σύντροφοί του παρά μόνο οι ιερείς;
Ή δε διαβάσατε στο νόμο πως οι ιερείς παραβιάζουν το Σάββατο, αφού εργάζονται μέσα στο ναό, κι όμως δεν είναι ένοχοι;
Σας βεβαιώνω πως εδώ έχουμε κάτι ανώτερο από το ναό.
Κι αν είχατε καταλάβει τι σημαίνει αγάπη θέλω και όχι θυσία, δε θα καταδικάζατε αυτούς τους αθώους ανθρώπους.
Άλλωστε ο Υιός του Ανθρώπου εξουσιάζει και το Σάββατο». 

Σχόλιο της ημέρας 

Επιστολή, η λεγόμενη του Βαρνάβα (γύρω στο 130),  § 15-16

«Εδώ, υπάρχει περισσότερο από το Ναό»

      Όσο αφορά το Σάββατο, είναι γραμμένο : «Οι γιορτές σας της νέας σελήνης και τα σάββατά σας, δεν τα ανέχομαι» (Ησ.1,13). Δώσετε βάση σ’ αυτό το λόγο. «Δεν είναι τα τωρινά σάββατά σας που μου αρέσουν, αλλά αυτό που έκανα, όπου, όταν τερματίζοντας το σύμπαν, θα φέρω μια όγδοη ημέρα, που θα είναι η αυγή ενός νέου κόσμου». Αυτός είναι ο λόγος που εορτάζουμε με χαρά αυτή την όγδοη ημέρα, όπου ο Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς, φανερώθηκε και στη συνέχεια ανέβηκε στους ουρανούς. 

      Όσο αφορά το Ναό, θα επικαλεσθώ το σφάλμα αυτών των δυστυχισμένων, οι οποίοι με το πρόσχημα ότι ήταν ο οίκος του Θεού, έθεσαν την ελπίδα τους περισσότερο στο οικοδόμημα παρά στο Θεό που τα δημιούργησε … Ας ερευνήσουμε να δούμε αν υπάρχει ακόμη ένας ναός για το Θεό. Ναι, υπάρχει ένας, και βρίσκεται εκεί όπου ο ίδιος επιβεβαιώνει ότι τον οικοδόμησε και τον στόλισε. Γιατί είναι γραμμένο: «Στο τέλος της εβδομάδας, θα συμβεί ΄τοι ένας ναός θα οικοδομηθεί, με μεγαλοπρέπεια, στο όνομα του Κυρίου» (βλ. Τοβ.14,5). Διαπιστώνω λοιπόν, ότι αυτός ο ναός υπάρχει. Αλλά πως θα οικοδομηθεί στο όνομα του Κυρίου ; Ακούσετε. Πριν να έχουμε την πίστη, η καρδιά μας ήταν μια κατοικία εύθραυστη και ασταθής, όμοια αληθινά με ένα ναό χτισμένο από χέρια ανθρώπου. Ήταν γεμάτος από λατρείες ειδώλων, χρησίμευε ως σταθμός των δαιμόνων, τόσο οι επιχειρήσεις μας βάδιζαν ενάντια στα σχέδια του Θεού. 

      Αλλά «θα οικοδομηθεί στο όνομα του Κυρίου». Προσέξετε αυτός ο ναός να οικοδομηθεί «με μεγαλοπρέπεια. Πως : Λαβαίνοντας την άφεση των αμαρτιών, και θέτοντας την ελπίδα μας στο όνομά του, αποβαίνουμε νέοι άνθρωποι, αναγενημένοι όπως στην αρχή. Τότε ο Θεός κατοικεί αληθινά μέσα στις καρδιές μας, που αποτελούν την κατοικία του.

ΣΑΒΒΑΤΟ

Εορτή της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής

Ασμα Ασμάτων 3,1-4a. 
Τις νύχτες στο κρεβάτι μου γύρευα κείνον που αγαπώ. Τον γύρευα μα δεν τον βρήκα. 
Θα σηκωθώ και θα γυρίσω όλη την πόλη, μέσα στους δρόμους, μέσα στις πλατείες, και θα γυρέψω κείνον που αγαπώ. Τον γύρεψα μα δεν τον βρήκα. 
Με συναπάντησαν οι φύλακες που τριγυρνάνε μες στην πόλη. «Είδατε τον αγαπημένο μου;» τους ρώτησα. 
Μόλις τους είχα προσπεράσει και βρήκα κείνον που αγαπώ. Τον άδραξα και δε θα τον αφήσω ώσπου στης μάνας μου το σπίτι να τον φέρω, στον κοιτώνα εκείνης που με γέννησε. 

Ψαλμός 63(62),2.3-4.5-6.8-9. 
Κύριε, εσύ είσαι ο Θεός μου, * 
εσένα αναζητώ από τα χαράματα. 
Για σένα δίψασε η ψυχή μου,† 
εσένα πόθησε η σάρκα μου, * 
στη γη την έρημη, την άνυδρη και διψασμένη.

Γι’ αυτό στον άγιο ναό παρουσιάστηκα μπροστά σου, * 
για να δω τη δύναμή σου και τη δόξα σου.
Το έλεός σου είναι από τη ζωή πολυτιμότερο, * 
τα χείλη μου θα σε ανυμνήσουν.

Θα σ’ ευλογήσω με τη ζωή μου, * 
και στ’ όνομά σου θα υψώσω τα χέρια μου.
Σαν από λίπος και μεδούλι θα χορτάσει η ψυχή μου, * 
και με χείλη αγαλλίασης το στόμα μου θα σ’ εξυμνήσει.

Διότι έγινες βοηθός μου, * 
και στη σκέπη των φτερών σου θ’ αγαλλιάσω.
Προσκολλήθηκε πάνω σου η ψυχή μου, * 
με υποστηρίζει η δεξιά σου.

Κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο 20,1-2.11-18. 
Την πρώτη μέρα μετά το Σάββατο, το πρωί, κι ενώ ήταν ακόμη σκοτεινά, έρχεται η Μαρία η Μαγδαληνή στο μνήμα και βλέπει την πέτρα μετατοπισμένη από την είσοδο του μνήματος.
Τρέχει, λοιπόν, και πηγαίνει στο Σίμωνα Πέτρο και στον άλλο μαθητή που ο Ιησούς τον αγαπούσε, και τους λέει: «Πήραν τον Κύριο από το μνήμα και δεν ξέρουμε πού τον έβαλαν».
Η Μαρία όμως στεκόταν έξω κοντά στον τάφο κι έκλαιγε.
Εκεί που έκλαιγε, σκύβει να δει μέσα στο μνήμα, και βλέπει δυο αγγέλους ντυμένους στα λευκά, να κάθονται εκεί που βρισκόταν πριν το σώμα του Ιησού, ο ένας προς το μέρος του κεφαλιού κι ο άλλος προς το μέρος των ποδιών.
Της λένε τότε εκείνοι: «Γυναίκα, γιατί κλαις;» «Πήραν τον Κύριό μου», τους λέει αυτή, «και δεν ξέρω πού τον έβαλαν».
Αφού τα είπε αυτά, γύρισε προς τα πίσω και βλέπει τον Ιησού να στέκεται όρθιος, δεν κατάλαβε όμως πως ήταν ο Ιησούς.
Της λέει τότε εκείνος: «Γυναίκα, γιατί κλαις; Ποιον ζητάς;» Εκείνη νόμισε πως ήταν ο κηπουρός και του λέει: «Κύριε, αν τον πήρες εσύ, πες μου πού τον έβαλες, κι εγώ θα τον πάρω από 'κει».
Της λέει ο Ιησούς: «Μαρία!» Γυρίζει εκείνη και του λέει: «Ραββουνί!» –που σημαίνει «Διδάσκαλε».
«Μη μ' αγγίζεις», της λέει ο Ιησούς, «γιατί δεν ανέβηκα ακόμα προς τον Πατέρα μου· πήγαινε όμως στους αδερφούς μου και πες τους: “ανεβαίνω σ' εκείνον που είναι δικός μου και δικός σας Πατέρας, δικός μου και δικός σας Θεός”».
Πηγαίνει τότε η Μαρία η Μαγδαληνή στους μαθητές και τους αναγγέλλει: «Είδα τον Κύριο!» Και διηγήθηκε αυτά που της είχε πει.

Σχόλιο της ημέρας 
Αγίου Φραγκίσκου Σαλεσίου (1567-1622), επισκόπου της Γενεύης και Διδάσκαλος της Εκκλησίας 

«Ο Ιησούς της λέει τότε: Μαρία! Στρέφεται εκείνη προς αυτόν και του λέει… Διδάσκαλε!»

      Όποιος αγαπά δεν βρίσκει καμιά ευχαρίστηση παρά μόνο στο αντικείμενο της αγάπης του. Έτσι «όλα τα πράγματα φαινόταν ως απορρίμματα» και λάσπη, στον ένδοξο Παύλο, σε σύγκριση με το Σωτήρα του (Φιλ. 3,8). Και η Νύμφη [του Άσματος Ασμάτων] τα πάντα είναι για την αγαπημένη του: «Φίλε μου αγαπητέ τα πάντα είναι δικά μου, και εγώ όλος δικός της […] Είδατε εκείνονπου η ψυχή μου αγαπά;» (2,16 και 3,3) […] 

      Η ένδοξη αγαπημένη Μαγδαληνή συνάντησε τους αγγέλους στο μνήμα, οι οποίοι της μίλησαν με τρόπο αγγελικό, δηλαδή με γλυκύτητα, θέλοντας να γαληνέψουν την ταραχή στην οποία βρισκόταν. Αλλά απεναντίας, κλαίγοντας, δεν μπόρεσε να γευτεί καμιά ευχαρίστηση ούτε από τον γλυκύ τόνο του λόγου τους, ούτε από την λαμπρότητα των ενδυμάτων τους, ούτε από την επουράνια χάρη της συμπεριφοράς τους, ούτε από τη γεμάτη χάρη ομορφιά των προσώπων τους. Αλλά κοιτάζοντας πίσω της, βλέπει το γλυκύ Σωτήρα της, αλλά με τη μορφή του κηπουρού, από τον οποίο η καρδιά της δεν αρκείται. Γιατί είναι γεμάτη από το θάνατο του Διδασκάλου της, δεν θέλει λουλούδια και επομένως ούτε τον κηπουρό. Μέσα στην καρδιά της έχει το σταυρό, τα καρφιά, τις αγκάθες, αναζητά τον εσταυρωμένο «αγαπητέ μου κηπουρέ, λέει, αν μετέφερες τον αγαπημένο μου νεκρό Κύριό μου, ως ένα μαραμένο κρίνο, ανάμεσα στα λουλούδια σου, πες μου γρήγορα να πάω να τον πάρω». 

      Αλλά μόλις την φωνάζει με το όνομα της, γεμάτη χαρά, λέει: «Κύριέ μου και Θεέ μου!» […] Για να μεγαλύνει με τον καλύτερο τρόπο τον Ύψιστο αγαπημένο της, η ψυχή «αναζητά πάντοτε το πρόσωπό του» (Ψ. 104,4), δηλαδή, με μια, πάντοτε πιο προσεκτική, προσοχή και ένθερμη, προσπαθεί να παρατηρήσει όλες τις ιδιαιτερότητες της ομορφιάς και της τελειότητας που βρίσκονται πάνω του, συνεχίζοντας την μέχρι τώρα πρόοδο στην αναζήτηση των αιτιών που μπορούν αιωνίως να την ωθούν ολοένα περισσότερο προς την ακατανόητη ομορφιά που αγαπά.

ΚΥΡΙΑΚΗ

16η Κυριακή κοινής περιόδου του έτους - Κύκλος Α'
 

Βιβλίο Σοφία Σολομώντος 12,13.16-19. 
Δεν υπάρχει άλλος θεός εκτός από σένα, που να φροντίζει για τα πάντα, για να του αποδείξεις ότι η κρίση σου ήταν δίκαιη.
Πραγματικά, η δύναμή σου είναι η πηγή της δικαιοσύνης σου και επειδή κυριαρχείς πάνω σε όλα, αυτό σε κάνει και δείχνεις επιείκεια.
Εκδηλώνεις τη δύναμή σου ενάντια μόνο σ’ αυτόν που αμφισβητεί την τελειότητά της, και τιμωρείς αυτούς που τη γνωρίζουν αλλά σου αντιστέκονται.
Εσύ, όμως, που εξουσιάζεις τη δύναμη, εσύ είσαι που κρίνεις με επιείκεια και μας κυβερνάς με πολλή συμπάθεια· κι όταν θέλεις, έχεις τη δύναμη να επεμβαίνεις.
Μ’ αυτή την καλοσύνη δίδαξες το λαό σου ότι ο δίκαιος πρέπει ν’ αγαπάει τους ανθρώπους και έκανες τα παιδιά σου να ελπίζουν ότι τους δίνεις ευκαιρίες να μετανοούν όταν αμαρτάνουν. 

Ψαλμός 86(85),5-6.9-10.15-16a. 
Επειδή εσύ, Κύριε, γλυκύς και πράος είσαι, * 
και σπλαχνικότατος για όποιον σ’ επικαλείται. 
Άκουσε, Κύριε, την προσευχή μου, * 
και πρόσεξε τη φωνή της δέησής μου. 

Όλα τα έθνη, τα οποία δημιούργησες, θα έρθουν, † 
και θα προσκυνήσουν ενώπιόν σου, Κύριε, * 
και θα δοξάσουν τ’ όνομά σου,
επειδή εσύ μέγας είσαι και κάνεις θαυμάσια, * 

εσύ είσαι ο Θεός ο μόνος.
Εσύ, όμως, Κύριε, είσαι Θεός όλο ευσπλαχνία και συμπάθεια, ανεκτικός, γεμάτος καλοσύνη και πιστότητα. 
Ρίξε το βλέμμα σου σ' εμένα, γίνε μου σπλαχνικός, δώσε στο δούλο σου τη δύναμή σου και σώσε το παιδί της δούλης σου. 

Επιστολή προς Ρωμαίους 8,26-27. 
Επίσης και το Πνεύμα έρχεται βοηθός στις αδυναμίες μας. Εμείς δεν ξέρουμε ούτε τι ούτε πώς να προσευχηθούμε. Το Πνεύμα όμως μεσιτεύει το ίδιο στο Θεό για μας με στεναγμούς που δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις.
Ο Θεός όμως, που βλέπει τα βάθη της καρδιάς, ξέρει καλά τι θέλει να πει το Πνεύμα, γιατί το Πνεύμα μεσολαβεί για τους χριστιανούς προς το Θεό και σύμφωνα με το θέλημα εκείνου.

Κατά Ματθαίο Άγιο Ευαγγέλιο 13,24-43. 
Ο Ιησούς τους διηγήθηκε κι άλλη παραβολή: «Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει μ' έναν άνθρωπο που έσπειρε καλό σπόρο στο χωράφι του.
Ενώ όμως οι άνθρωποι κοιμούνταν, πήγε ο εχθρός του κι έσπειρε ζιζάνια ανάμεσα στο σιτάρι κι ύστερα έφυγε.
Μόλις βλάστησαν τα σπαρτά κι έδεσαν καρπό, τότε φάνηκαν και τα ζιζάνια.
Πήγαν τότε οι δούλοι του οικοδεσπότη και του είπαν: “κύριε, δεν έσπειρες καλό σπόρο στο χωράφι σου; Πώς λοιπόν έχει ζιζάνια;”
Εκείνος τους είπε: “κάποιος εχθρός το έκανε αυτό”. Του λένε οι δούλοι: “θέλεις να πάμε να τα μαζέψουμε;”
Κι αυτός τους είπε: “όχι, γιατί μπορεί, μαζεύοντας τα ζιζάνια, να ξεριζώσετε μαζί μ' αυτά και το σιτάρι.
Αφήστε να μεγαλώνουν και τα δύο μαζί ως το θερισμό· κι όταν έρθει η ώρα του θερισμού, θα πω στους θεριστές: Μαζέψτε πρώτα τα ζιζάνια και δέστε τα δεμάτια για να τα κάψετε· το σιτάρι όμως να το συνάξετε στην αποθήκη μου”». 
Τους διηγήθηκε και μιαν άλλη παραβολή: «Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με σπόρο σιναπιού, που τον πήρε ένας άνθρωπος και τον έσπειρε στο χωράφι του.
Είναι μικρότερος απ' όλους τους σπόρους, όταν όμως μεγαλώσει, ξεπερνά όλα τα λαχανικά και γίνεται δέντρο, ώστε να έρχονται τα πουλιά και να φωλιάζουν στα κλαδιά του». 
Τους είπε και μιαν άλλη παραβολή: «Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με προζύμι, που το πήρε μια γυναίκα και το ανακάτεψε με ένα σακί αλεύρι, ώσπου ζυμώθηκε όλο». 
Όλα αυτά τα είπε ο Ιησούς στο πλήθος με παραβολές και δεν τους έλεγε τίποτα χωρίς παραβολή·
έτσι εκπληρώθηκε αυτό που είπε ο Θεός με το στόμα του προφήτη: Θα μιλήσω με παραβολές, θα πω πράγματα κρυμμένα από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος. 
Τότε άφησε το πλήθος και ήρθε στο σπίτι του. Και πήγαν οι μαθητές του και του είπαν: «Εξήγησέ μας την παραβολή για τα ζιζάνια στο χωράφι».
Κι αυτός τους αποκρίθηκε: «Ο σποριάς που σπέρνει τον καλό σπόρο είναι ο Υιός του Ανθρώπου,
το χωράφι είναι ο κόσμος και ο καλός σπόρος είναι όσοι ανήκουν στη βασιλεία του Θεού. Τα ζιζάνια είναι όσοι ανήκουν στον πονηρό,
ο εχθρός που τα έσπειρε είναι ο διάβολος, ο θερισμός είναι το τέλος του κόσμου και οι θεριστές είναι οι άγγελοι.
Όπως λοιπόν μαζεύονται τα ζιζάνια και καίγονται στη φωτιά, έτσι θα γίνει στο τέλος του κόσμου.
Ο Υιός του Ανθρώπου θα στείλει τους αγγέλους του και θα μαζέψουν από το χώρο της βασιλείας του όσους προκαλούν την πτώση των άλλων και κάνουν πράγματα αντίθετα με το νόμο του Θεού,
και θα τους ρίξουν στο καμίνι της φωτιάς· εκεί θα κλαίνε και θα τρίζουν τα δόντια τους.
Τότε οι ευσεβείς θα λάμψουν σαν τον ήλιο στη βασιλεία του Πατέρα τους. Όποιος έχει αυτιά για ν' ακούει, ας ακούει». 

Σχόλιο της ημέρας 
Ομιλία που αποδίδεται στον άγιο Macaire της Αιγύπτου (; -390), μοναχού 

«Μέχρις ότου όλο το ζυμάρι να φουσκώσει»

      Αν κάποιος ζυμώσει αλεύρι χωρίς να βάλλει μαγιά, μπορεί να κάνει μεγάλη προσπάθεια, να ζυμώνει και να προσπαθεί, το ζυμάρι δεν θα φουσκώσει και δεν θα μπορέσει να χρησιμοποιηθεί για τροφή. Αλλά αν ανακατέψει στο ζυμάρι τη μαγιά, η μαγιά επηρεάζει όλο το ζυμάρι και το κάνει να φουσκώσει ολόκληρο, όπως στην παραβολή του Κυρίου για τη Βασιλεία… συμβαίνει το ίδιο για το κρέας: όση φροντίδα και αν πάρει κανείς, αν παραμελήσει κάποιος να βάλλει αλάτι για τη συντήρησή του, θα μυρίσει άσκημα και θα είναι ακατάλληλο για τροφή. Με παρόμοιο τρόπο, φαντάσου ολόκληρη την ανθρωπότητα όπως το κρέας ή το ζυμάρι, και σκέψου ότι η θεϊκή φύση του Αγίου Πνεύματος είναι το αλάτι και η μαγιά που προέρχονται από ένα άλλο κόσμο. Αν η ουράνια μαγιά του Πνεύματος και το καλό αλάτι της θεϊκής φύσης… δεν επέμβουν στην ταπεινωμένη ανθρώπινη φύση και δεν ανακατευτούν μαζί της, η ψυχή δεν θα χάσει ποτέ την κακιά μυρωδιά της αμαρτίας και δεν θα φουσκώσει χάνοντας το βάρος και το ελάττωμα «του ζυμαριού της κακίας» (1Κορ. 5,7)… 

      Αν η ψυχή στηρίζεται μόνο στη δική της δύναμη και θεωρεί τον εαυτό της ικανό να αποκτήσει από μόνη της την πλήρη επιτυχία χωρίς τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, κάνει μεγάλο λάθος, δεν είναι κατάλληλη για τα μέρη του ουρανού, δεν είναι κατάλληλη για τη Βασιλεία… Αν ο αμαρτωλός άνθρωπος δεν πλησιάσει στο Θεό, δεν απαρνηθεί τον κόσμο, δεν αναμένει με ελπίδα και υπομονή τα αγαθά από μια ξένη φύση, δηλαδή από τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, αν ο Κύριος δεν εγκαθιστά άνωθεν τη δική του θεϊκή ζωή στην ψυχή, ο άνθρωπος αυτός δεν θα γευτεί ποτέ την αληθινή ζωή… Απεναντίας, αν έχει λάβει τη χάρη του Πνεύματος, αν δεν αποστρέφεται, αν δεν την προσβάλλει με την αδιαφορία του και τις κακές πράξεις του, αν, επιμένει με προσκαρτερία στον αγώνα, αν «δεν θλίβει το Πνεύμα» (Εφ. 4,30) θα έχει την ευτυχία να αποκτήσει την αιώνια ζωή.

 

 

 

 

 

 

Date: 
Παρασκευή, Ιούλιος 21, 2017 - 17:30 to Κυριακή, Ιούλιος 23, 2017 - 23:30