Μ. 22 ετών
«Υπάρχει μέλλον εδώ στην Ελλάδα;»

Είμαι 22 χρόνων, είμαι Ελληνίδα και είμαι εγκλωβισμένη σε μια πολύ κακή δουλειά.

Στην αρχή νόμιζα ότι ήμουν πολύ τυχερή όταν βρήκα αυτήν τη δουλειά, επειδή δεν μπορούσα να βρω τίποτε μετά από 3 χρόνια αναζήτησης. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που δεν συνειδητοποίησα τι συνέβαινε στην εταιρεία και γιατί οι συνάδελφοί μου έδειχναν τόσο αποθαρρυμένοι.

Μετά από 2 μήνες στη δουλειά, ο εργοδότης ανακοίνωσε κάτι σαν χρεωκοπία. Το κράτος και άλλες ιδιωτικές εταιρείες αποφάσισαν να βρουν μια λύση (η οποία χρειάστηκε μια διαδικασία διαπραγμάτευσης που διήρκεσε περισσότερο από δύο χρόνια) προκειμένου να διασφαλίσουν τις περισσότερες θέσεις εργασίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, δεν μπορούσα να μείνω στο σπίτι, έπρεπε να πηγαίνω στη δουλειά παρά το ότι δεν πληρωνόμουν (μας είχαν υποσχεθεί καταβολή μισθών) προκειμένου να μην χάσω τη θέση εργασίας. Ορισμένοι αποφάσισαν να φύγουν, στο μεταξύ, αλλά για εμάς που αποφασίσαμε να μείνουμε, επειδή εργαζόμασταν και φαινόμασταν ότι κερδίζουμε χρήματα (παρά το ότι δεν παίρναμε αυτά τα χρήματα) έπρεπε να πληρώνουμε φόρους εισοδήματος για ένα εισόδημα που κάποια στιγμή θα πάρουμε.

Αναγκάστηκα να συνεχίσω να μένω με τους γονείς και τους παππούδες μου, οι οποίοι μας υποστηρίζουν όλους με τις συντάξεις τους. Ήταν δύο πολύ δύσκολα χρόνια και ελπίζω να τελείωσαν τώρα, αλλά θα χρειαστεί πολύς χρόνος μέχρι να καταφέρω να ελέγξω τη ζωή μου και να αρχίσουν να μου ανήκουν τα όνειρά μου. Τώρα άρχισα να λαμβάνω μέρος του μισθού που μου χρωστούν. Ελπίζω το μέλλον μου να είναι καλύτερο αλλά υπάρχει μέλλον εδώ στην Ελλάδα;

Διαβάστε ακόμη...